Multiplexing
De term multiplexing wordt gebruikt voor apparatuur die meerdere binnenkomende signalen samenvoegt om deze over 1 fysiek media te vervoeren. Dit kan zoals in het geval van WDM licht zijn, of bijvoorbeeld elektrische signalen over een koperen infrastructuur. In een situatie waar geen multiplexing gebruikt wordt, zou het vervoeren van 5 afzonderlijke signalen vereisen dat er 5 verschillende fysieke dragers zijn (kabels). Multiplexing is de techniek die in dit voorbeeld de 5 signalen verdeelt over 1 fysieke drager. Hierdoor is nog maar 1 kabel nodig in plaats van de 5 kabels in het voorbeeld.

De twee meest voorkomende multiplex technieken zijn time-division en frequency-devision multiplexing. Bij time-division multiplexing krijgen de binnenkomende signalen steeds een stukje tijd om over de fysieke drager te communiceren. Op basis van een kloksignaal worden deze tijdsloten toegewezen. Bij Frequency-division multiplexing worden de binnenkomende signalen geconverteerd naar elk een ander type signaal. Hierdoor kunnen de signalen naast elkaar over hetzelfde medium vervoerd worden zonder dat ze elkaar storen. Wavelength division multiplexing is een manier van frequency-division multiplexing.

De Multiplexing
Als de signalen eenmaal op een enkel fysiek medium geplaatst zijn, dient dit aan de ontvangende kant weer verdeeld te worden in de originele signalen. Dit gebeurt door het multiplexing proces om te keren. Dit betekent dus dat je bij multiplexing altijd aan beide kanten van de fysieke drager multiplex apparatuur dient te plaatsen.

Wavelength-division multiplexing
Bij wavelength-division multiplexing worden de binnenkomende licht signalen (die over glasvezel kabel vervoerd worden) geconverteerd naar elk verschillende 'kleuren' licht. Als er bijvoorbeeld 3 blauwe lichtsignalen binnen zouden komen, kun je het verschil niet zien tussen deze signalen. De WDM multiplexer zorgt er dan dus voor, dat het 1e signaal bijvoorbeeld naar rood licht wordt geconverteerd, het 2e signaal naar groen en het derde signaal naar geel. Op deze manier zijn de signalen wel te onderscheiden van elkaar. De kleuren zijn puur ter illustratie gebruikt.

Sinds 2003 is WDM onderverdeeld in CWDM (Coarse WDM) en DWDM (Dense WDM). Bij CWDM zijn de Lambda's (golflengtes) breder en minder precies (lagere kwaliteit) in vergelijking met DWDM. Hier ligt het onderscheid met betrekking tot de prijzen van de WDM systemen. CWDM wordt ook wel Cheap WDM (goedkoop WDM) genoemd. Bij een CWDM systeem hebben de lambda's een "breedte" van ongeveer 20 nanometer en mogen dus elkaar niet overlappen. De huidige technologie laat voor afstanden vanaf ongeveer 1 km de lambda's tussen (ongeveer) 1290 en 1610 toe, waardoor het aantal lambda's bij CWDM beperkt blijft. Bij DWDM kunnen de lambda's tot op 0,8 nanometer van elkaar gezet worden, zodat de totale capaciteit vele malen hoger is, maar de prijs van de gebruikte apparatuur dus ook.

Relevante TechAccess productlijnen zijn: